Βλέπετε όλες τις δημοσιεύσεις σχετικά με την ετικέτα "Λάζος"
Δημήτριος Λάζος
Ένας από τους δύο δικηγόρους που ανέλαβε την υπεράσπιση του Αριστείδη Παγκρατίδη στην δίκη της επίθεσης στο Ορφανοτροφείο (1964) και στην δίκη του "Δράκου" του Σέιχ-Σου (1966).
Κατά την διάρκεια της δίκης του Δράκου δημιουργείται ένταση ανάμεσα στον συνάδελφό του Μενέλαο Σαπουντζή και τον πρόεδρο του δικαστηρίου Ιωάννη Αλετρά. Σε διαμαρτυρία αυτού, επέρχεται η (πρώτη) αποχώρηση των δύο συνηγόρων από το δικαστήριο.[29] Επιστρέφουν την μεθεπόμενη ημέρα.
Κατόπιν του τέλους της δίκης του Δράκου και αφού η υπεράσπιση έχει πλέον αποχωρήσει για δεύτερη φορά από το δικαστήριο μετά την ολοκλήρωση της αποδεικτικής διαδικασίας[31] αντιμετωπίζει μαζί με τον συνάδελφό του κ. Σαπουντζή δύο σοβαρές καταγγελίες:
- Την διαδικασία πειθαρχικού ελέγχου.
Η σχετική αναφορά εναντίον τους κατατίθεται στον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης από τον Ιωάννη Αλετρά.[32]
- Την πιθανότητα ποινικού δικαστηρίου.
Την σχετική ποινική δίωξη εναντίον τους ζητά από τον Εισαγγελέα Εφετών ξανά ο Ιωάννης Αλετράς.[33]
Ο Δημήτριος Λάζος είχε στο ενεργητικό του πάνω από 30 χρόνια ενεργής δικηγορίας όταν ανέλαβε την υπεράσπιση του Αριστείδη Παγκρατίδη.[22]
Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 1963. 2η ημέρα στην ασφάλεια.
Ο αδερφός του Παγκρατίδη ενημερώνεται για τη σύλληψη του αδερφού του από τις εφημερίδες. Πηγαίνει στο αστυνομικό τμήμα μαζί με τη μητέρα του. Δεν τους επιτρέπεται η επικοινωνία με τον Παγκρατίδη. Δεν τους δίνονται εξηγήσεις. Την ίδια ημέρα προσλαμβάνονται οι δικηγόροι υπεράσπισης Μενέλαος Σαπουντζής και Δημήτρης Λάζος.
Ξεκινούν πάλι οι ανακρίσεις, ενώ παράλληλα ειδοποιείται ο στρατηγός Χωροφυλακής Ν. Παναγόπουλος από τον διοικητή του τμήματος Ν. Τζαβάρα ότι ο Παγκρατίδης ομολόγησε στα εγκληματα του δράκου. Στη μετάβασή του στο τμήμα και σε διάλογό του με τον Παγκρατίδη, ο τελευταίος λέει στον Παναγόπουλο ότι δεν είναι ο δράκος και τους λέει ό,τι θέλουν να ακούσουν για να τον αφήσουν ήσυχο.
Επόπτης της ανάκρισης ορίζεται από τον Παναγόπουλο ο αντεισαγγελέας Ν. Αθανασόπουλος με τη διαταγή να συνεχιστούν οι ανακρίσεις. Ο Παναγόπουλος δεν παραβρέθηκε ξανά σε καμμία ανάκριση, σε κατάθεσή του αργότερα όμως δηλώνει βέβαιος για την πεποίθησή του ότι ο Παγκρατίδης ήταν ο «δράκος» του Σέιχ-Σου.
Ο Παγκρατίδης συνεχίζει να στερείται νερό και φαγητό. Εξακολουθεί να μην έχει έρθει σε οποιαδήποτε επικοινωνία με τους οικείους ή τους δικηγόρους του.
Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 1963. 3η ημέρα στην ασφάλεια. 1η απολογία.
Έχει περάσει ένα 24ωρο κράτησης και δεν έχει σχηματιστεί ακόμη φάκελλος προανάκρισης για να σταλεί στον εισαγγελέα. Όταν οι συνήγοι του Παγκρατίδη Σαπουντζής και Λάζος, μαζί με τον αδερφό του πηγαίνουν στο τμήμα, ενημερώνονται από τον διοικητή Τζαβάρα ότι η αστυνομία χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσει την έρευνά της και διαβεβαιώνονται από τον ίδιο κύριο, στο λόγο της αστυνομικής του τιμής, ότι θα ειδοποιηθούν πριν οποιαδήποτε απολογία του Παγκρατίδη.[23]
Από τον φάκελο της δικογραφίας όμως, φαίνεται ότι εκείνη την ίδια ημέρα, αντίθετα με τις διαβεβαιώσεις του Τζαβάρα στους συνήγορους του Αριστείδη Παγκρατίδη, ο ίδιος έκανε την πρώτη απολογία του, η οποία αφορά την επίθεση στο Ορφανοτροφείο. Συγκεκριμένα δηλώνει πρώτον, ότι χάιδεψε την Νικολαΐδου (διαψεύδεται από την κατάθεση της ίδιας της Νικολαΐδου) και δεύτερον ότι εκσπερμάτωσε επί της μικρής Σούρλα (διαψεύδεται από την ιατροδικαστική έκθεση). Με λίγα λόγια ο Παγκρατίδης επιβαρύνει τη θέση του ομολογώντας πράγματα που δεν έγιναν και δεν είχε κάνει.
Ο Παγκρατίδης συνεχίζει να στερείται νερό και φαγητό. Εξακολουθεί να μην έχει έρθει σε οποιαδήποτε επικοινωνία με τους οικείους ή τους δικηγόρους του.
Η πρώτη απολογία γίνεται παρουσία των:
διοικητή Γενικής Ασφαλείας, αντισυνταγματάρχη Νικολάου Τζαβάρα,
β’ ανακριτικού υπαλλήλου, υπομοίραχου Κωνσταντίνου Κλωνάρη.
Ο γραφικός χαρακτήρας της απολογίας ανήκει στον υπομοίραρχο Κωνσταντίνο Κλωνάρη.
Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 1963. 9η ημέρα στην ασφάλεια.
Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων δεν ασχολούνται πια με τη δολοφονία του Λαμπράκη, ούτε την παραπομπή της ηγεσίας της Χωροφυλακής στη δικαιοσύνη. Ο δράκος του Σέιχ-Σου είναι ο Αριστείδης Παγκρατίδης.
Επιτρέπεται στον ίδιο να δει την οικογένειά του και τον κ. Λάζο, έναν από τους συνηγόρους του. Τους λέει ότι είναι ο δράκος, κι ότι «τα παιδιά» εκεί, θα τον βοηθήσουν να βγει γρήγορα από τη φυλακή.
11 Φεβρουαρίου 1966. 1η ημέρα δίκης.
Καλούνται για κατάθεση θύματα του δράκου. Η νοσοκόμα Φανή Τσαμπάζη καταθέτει:
"99% τον αποκλείω. 1% λέω ναι."[27]
Όπως δηλώνει, η ασφάλεια δεν την κάλεσε ποτέ στις αναπαραστάσεις που έγιναν.
"Γιατί δεν με κάλεσαν στον τόπο του εγκλήματος; Εκεί ακριβώς που πάλεψα με τον δολοφόνο της Πατρικίου; Αφού εγώ μόνο τον είχα δει και κινδύνευσε η ζωή μου από την πέτρα του, δεν ήταν απαραίτητη η παρουσία μου στην αυτοψία;"[21]
Στο αίτημα των Σαπουντζή και Λάζου να κληθούν οι ιατροδικαστές Ροβίθης και Ηλιάκης, οι οποίοι θα καταθέσουν σχετικά με την τρίτη ομάδα αίματος που βρέθηκε στον τόπο εγκλήματος της Μίκρας (και η οποία αναμφισβήτητα θα ανήκε στον δολοφόνο), ο εισαγγελέας συμφωνεί. Το δικαστήριο απορρίπτει το αίτημα και δηλώνει ότι αν το κρίνει απαραίτητο κατά την διάρκεια της δίκης, τότε θα το πράξει.
Δεν το έπραξε ποτέ.
12 Φεβρουαρίου 1966. 2η ημέρα δίκης.
Καλούνται για κατάθεση μάρτυρες από τον τόπο του Δημοτικού Νοσοκομείου. Στο αίτημα των Σαπουντζή και Λάζου να αναβληθεί η δίκη ώστε να γίνει πραγματογνωμοσύνη των τριχών που βρέθηκαν στο χέρι της Πατρικίου (οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα ανήκουν στον δολοφόνο), ο εισαγγελέας συμφωνεί. Το δικαστήριο το απορρίπτει.
Καταθέτουν μάρτυρες που γνωρίζουν τον Παγκρατίδη. Αρκετοί από αυτούς του έδιναν χρήματα για να πάνε μαζί του από νεαρή ηλικία. Οι καταθέσεις τους από μόνες τους μπορούν να σχηματίσουν κατηγορίες για κακούργημα. Στο αίτημα των Σαπουντζή και Λάζου να κληθεί ως μάρτυρας ο Α. Λύτης, χημικός, ο οποίος κατά την ανάκριση κατέθεσε ότι αποπλάνησε τον Παγκρατίδη σε ηλικία 12 ετών, ο εισαγγελέας συμφωνεί. Το δικαστήριο το απορρίπτει.
Καταθέτουν οι εργοδότες του Παγκρατίδη. Ο Ι. Χαλεπλής, ακροβάτης και ιδιοκτήτης συγκροτήματος «Ο γύρος του θανάτου» δηλώνει ότι δούλευαν μαζί από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1958. Τα τρία εγκλήματα του Σέιχ-Σου, της Μίκρας και του Δημοτικού νοσομομείου έγιναν μέσα στους μήνες Φεβρουάριο, Μάρτιο και Απρίλιο του 1959. Αυτήν την περίοδο, ο Παγκρατίδης έχει δηλώσει στην ανάκριση ότι δούλευε στο συγκρότημα του Ι. Τρικούπη στην Αθήνα. Ο ίδιος ο Ι. Τρικούπης, καλούμενος από τον ανακριτή κ. Κιούση, επαληθεύει τα λεγόμενα του Παγκρατίδη και δηλώνει ότι δούλευαν μαζί στον Πειραιά από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο του 1959.[26] Όταν οι Σαπουντζής και Λάζος ζητούν να κληθεί ως μάρτυρας ο Ι. Τρικούπης, ο μοναδικός μάρτυρας που μπορεί να προσφέρει άλλοθι στον κατηγορούμενο, εισαγγελέας και δικαστήριο συμφωνούν το αίτημα να απορρίφθει.
13 Φεβρουαρίου 1966. 3η ημέρα δίκης.
Καταθέτει ο ψυχίατρος Διακογιάννης. Λέει πως ο Παγκρατίδης του ομολόγησε τα εγκληματά του αβίαστα, υπό τη συνεχή παρουσία του υπομοίραρχου Χαρίτου. Τον χαρακτηρίζει διψομανή, επειδή ο Αρίστος του ζητούσε συνέχεια νερό. Όταν ο Σαπουντζής εξηγεί και ουσιαστικά διορθώνει τον (ειδήμονα και επιστήμονα) κύριο Διακογιάννη ότι η διψομανία αναφέρεται και ως οινοπνευματίαση κι ότι, σαν όρος, ουδεμία σχέση έχει με το νερό αλλά με το ποτό, παρεμβαίνει ο πρόεδρος του δικαστηρίου προς τον μάρτυρα: "Απαγορεύω να απαντήσετε."
Καταθέτουν αστυνομικοί. Λένε ότι ο Παγκρατίδης είχε απ’ όλα, στρώμα, τρεις κουβέρτες, όσο νερό ήθελε (σε πλαστικό ποτήρι), φαγητό και τσιγάρα. Η υπεράσπιση αρχίζει να πιέζει, διαπιστώνοντας αντικρουόμενα στοιχεία σχετικά με τις αναπαραστάσεις, ανάμεσα στις αρχικές καταθέσεις στον ανακριτή Κιούση και τις τρέχουσες καταθέσεις των αστυνομικών επί του παρόντος δικαστηρίου. Δημιουργείται επεισόδιο μεταξύ του Σαπουντζή και του προέδρου Ανδρέα Αλετρά[29] και οι δικηγόροι του Παγκρατίδη αποχωρούν από το δικαστήριο, με τον Σαπουντζή να λέει:
"Λυπούμαι πολύ κ. πρόεδρε. Ο πρόεδρος δεν είναι μόνο για κουδούνια, δεν είμαστε χαμάληδες, λυπούμαι πολύ. Παραιτούμαι, δεν μπορώ να συνεχίσω."[30]
H δική διακόπτεται για την επόμενη μέρα.
14 Φεβρουαρίου 1966. 4η ημέρα δίκης.
Οι Σαπουντζής και Λάζος δεν έχουν επιστρέψει. Το δικαστήριο ορίζει νέους δικηγόρους υπεράσπισης τους Α. Κατσαούνη και Ν. Γερογιάννη. Δίνεται μία ημέρα αναβολή για τη μελέτη της δικογραφίας.
15 Φεβρουαρίου 1966. 5η ημέρα δίκης.
Οι Σαπουντζής και Λάζος επιστρέφουν. Η δίκη του Παγκρατίδη διακόπτεται και στο εδώλιο κάθεται για λίγο, αντί αυτού, ο Σαπουντζής, ο οποίος απολογείται για τα λόγια που απηύθηνε προς τον πρόεδρο του δικαστηρίου, κ. Αλετρά, την προηγούμενη ημέρα. Τιμωρείται με ποινή επίπληξης.
Η δίκη συνεχίζεται. Οι αντικρουόμενες καταθέσεις των αστυνομικών, οι οποίοι άλλα είχαν πει στην ανάκριση και άλλα κατεθέτουν πλέον ενώπιον του δικαστηρίου, συνεχίζονται κατά τον ίδιον τρόπο.
16 Φεβρουαρίου 1966. 6η ημέρα δίκης.
Προσκομίζεται καρτέλα αιμοδοσίας στο δικαστήριο με το όνομα «Παπαγκρατίδης» και φωτογραφία του Αρίστου.[31] Η φωτογραφία δεν είναι σφραγισμένη και ο Παγκρατίδης ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν του ζητήθηκε φωτογραφία του (ήταν συχνός αιμοδότης και τότε οι αιμοδοσίες γίνονταν επί πληρωμή). Ανάμεσα στις ημερομηνίες αιμοδοσίας, αναγράφεται και ο Φεβρουάριος του 1959. Αυτή η καρτέλα τοποθετεί τον Παγκρατίδη στη Θεσσαλονίκη κατά τις ημερομηνίες των εγκλημάτων του Σέιχ-Σου. Στο αίτημα των Σαπουντζή και Λάζου να ζητηθούν τα οικονομικά βιβλία της τράπεζας αίματος ώστε να ελεγχθεί η υπογραφή του Παγκρατίδη στο διπλότυπο είσπραξης, εισαγγελέας και δικαστήριο συμφωνούν να απορρίφθεί.
Η εξέταση των μαρτύρων ολοκληρώνεται. Οι Σαπουντζής και Λάζος υποβάλλουν άλλο ένα αίτημα, αυτό της αναρμοδιότητας του δικαστηρίου, καθώς κατά τη γνώμη τους δεν έχει αποδειχθεί επικρατέστερη η πράξη της ληστείας αλλά αυτή της ανθρωποκτονίας, και επομένως η υπόθεση του Παγκρατίδη θα πρέπει να δικασθεί ενώπιον Κακουργοδικείου. Άλλο ένα αίτημά τους -το τελικό- που απορρίπτεται.
Μετά και από αυτή την απόρριψη, οι συνήγοροι του Αριστείδη Παγκρατίδη για δεύτερη (οριστική) φορά μέσα σε τρεις ημέρες, αποχωρούν από το δικαστήριο δηλώνοντας πως αισθάνονται ότι δεν έχουν όλα τα μέσα για να υπερασπιστούν τον πελάτη τους δεδομένου ότι απορρίφθηκαν ουσιώδεις αιτήσεις και δεν μπορούν να επωμιστούν την ευθύνη της υπεράσπισης.[31]
17 Φεβρουαρίου 1966. 7η ημέρα δίκης.
Οι Σαπουντζής και Λάζος δεν επιστρέφουν. Διορίζονται ξανά νέοι δικηγόροι υπεράσπισης του Παγκρατίδη οι Α. Κατσαούνης και Ν. Γερογιάννης. Ζητούν πενταήμερη αναβολή για να μελετήσουν την δικογραφία, με τους ίδιους «να βρίσκονται σε δυσχερέστατη θέση, καθώς η εξέταση των μαρτύρων έχει τελειώσει.»