Βλέπετε όλες τις δημοσιεύσεις σχετικά με την ετικέτα "Έγκλημα του Σέιχ-Σου"
Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 1959. Σέιχ-Σου.
Ο Αθανάσιος Παναγιώτου (ετών 32) και η φίλη του Ελεωνόρα Βλάχου (ετών 33) δέχονται βίαιη επίθεση και βρίσκονται σε ημιθανή κατάσταση γύρω στις 11 π.μ. την επόμενη ημέρα, στην άκρη του δάσους του Σέιχ-Σου που βρίσκεται πολύ κοντά σε Δημοτικό σχολείο της συνοικίας του Αγίου Παύλου. Τα θύματα ανακαλύπτει ο 12χρονος μαθητής Ιωάννης Κρεωνίδης, όταν πηγαίνει να μαζέψει την μπάλα ποδοσφαίρου με την οποία έπαιζε αυτός και οι συμμαθητές του την ώρα του διαλείμματος. Ως εκ θαύματος οι Παναγιώτου και Βλάχου επιβιώνουν λόγω του κρύου, το οποίο εμποδίζει τον θάνατό τους από ακατάσχετη αιμορραγία λόγω απανωτών χτυπημάτων με μυτερή πέτρα στο κεφάλι. Τα ρούχα της Βλάχου βρίσκονται σκισμένα.
Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη που θέλει την 33χρονη να έχει βιαστεί, η ιατροδικαστική εξέταση του κ. Ροβίθη δείχνει ότι δεν υπάρχουν «ίχνη ασελγούς πράξεως». Κανείς από το ζευγάρι δεν θυμάται τίποτα από την επίθεση, η οποία υπολογίστηκε ότι έγινε γύρω στις 8-9 μ.μ.[1]
Υπήρξε ληστεία.
Παρασκευή, 3 Απριλίου 1959. Δημοτικό Νοσοκομείο.
Η Μελπομένη Πατρικίου (ετών 28) δολοφονείται με αιχμηρή πέτρα μέσα στο σπίτι της στον περίβολο του Δημοτικού Νοσοκομείου, το οποίο βρίσκεται στις αρχές τμήματος του δάσους του Σέιχ-Σου. Το σώμα της ανακαλύπτει η συγκάτοικός της και νοσοκόμα Φανή Τσαμπάζη (ετών 25), η οποία έρχεται αντιμέτωπη με τον δολοφόνο πρόσωπο με πρόσωπο και πριν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι η φίλη της είναι νεκρή τον ακούει να της λέει:
"Εσύ τί θέλεις τώρα εδώ;"[26]
Ο δολοφόνος της επιτίθεται και -μετά από τις φωνές της προς βοήθεια- εγκαταλείπει τον τόπο του εγκλήματος. Η δολοφονία της Πατρικίου τοποθετείται ανάμεσα στις 9:30 με 10:00 μ.μ.[20]
Στα χέρια της δολοφονειθήσας βρίσκονται αρκετές τρίχες κεφαλής που δεν ανήκουν σε εκείνη. Με την μαρτυρία και την βοήθεια της αυτόπτου μάρτυρος Τσαμπάζη, κυκλοφορεί στις εφημερίδες της εποχής σκίτσο με το πρόσωπο του δολοφόνου.[6]
Πιθανόν να υπήρξε ληστεία. Δεν υπήρξε βιασμός.
Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 1963. 5η ημέρα στην ασφάλεια. 3η απολογία. Ξεκινούν οι αναπαραστάσεις.
Ο Παγκρατίδης επιχειρεί να πιεί το γεμάτο σαπουνάδες νερό του κουρέα που έχει πάει να τον κουρέψει. Θύματα του δράκου καλούνται να πάνε στο τμήμα ώστε να γίνει η αναγνώριση (ανάμεσά τους και η νοσοκόμα Τσαμπάζη που βρέθηκε και συνομίλήσε πρόσωπο με πρόσωπο με το δράκο), αλλά το αποτέλεσμα είναι αρνητικό. Την ίδια μέρα καλούνται στο τμήμα ο αδερφός και η μητέρα του Παγκρατίδη μεμονωμένα, χωρίς να γνωρίζουν ο ένας την επίσκεψη του άλλου που γίνονται σε διαφορετικά δωμάτια. Η μητέρα του Παγκρατίδη, όταν βλέπει τον γιό της λιποθυμάει. Εκείνη την ώρα οδηγείται στο δωμάτιο ο αδερφός, ο οποίος βλέποντας την μάνα του λιπόθυμη, την παίρνει και την πηγαίνει στο σπίτι της χωρίς να έρθει σε καμμία επαφή με τον αδερφό του.
Ο Παγκρατίδης όπως αργότερα θα πει στον ανακριτή Ιωάννη Κιούση, βλέποντας την μάνα του μέσα στην ασφάλεια, πιστεύει στις απειλές των Κλωνάρη και Χαρίτου ότι θα κατηγορήσουν την μητέρα και τον αδερφό του σαν συνεργούς. «Άρχισαν να μου υπόσχονται, μπροστά στον εισαγγελέα, ότι αν ομολογήσω ότι είμαι ο Δράκος του Σέιχ-Σου, στο χέρι τους είναι να με γλυτώσουν με δυο χρόνια φυλακή στην Κασσάνδρα. Ο εισαγγελεύς [Αθανασόπουλος] μου έλεγε: ‘Μη φοβάσαι, ήσουν μικρός και θα σε γλυτώσουμε.‘»
Την ίδια μέρα ο Παγκρατίδης δίνει την τρίτη απολογία του, στην οποία ομολογεί και τα τρία εγκληματα του Σέιχ-Σου, της Μίκρας και του Δημοτικού Νοσοκομείου. Οι ανακρίβειες είναι πολλές και οι περιγραφές οφθαλμοφανώς ασύνδετες με τα εγκλήματα του δράκου. Το ίδιο ακριβώς γίνεται με τις τρεις αναπαραστάσεις που πραγματοποιούνται την ίδια ημέρα. Ο Παγκρατίδης στα εγκλήματα της Μίκρας και του Σέιχ-Σού δείχνει διαφορετικές τοποθεσίες από τις πραγματικές, στην πρώτη μάλιστα υποδεικνύει ένα σχεδόν εκ διαμέτρου αντίθετο σημείο από τον τόπο του εγκλήματος. Στο δε έγκλημα του Νοσοκομείου δηλώνει ότι βιάζει την Πατρικίου αφού πρώτα της σκίζει την στολή της νοσοκόμας που εκείνη φορούσε. Η Πατρικίου όχι μόνο δεν ήταν νοσοκόμα (ήταν η μοδίστρα του νοσοκομείου), αλλά τα ρούχα της βρέθηκαν άθικτα μετά τη δολοφονία της και στην ιατροδικαστική εξέταση βρέθηκε παρθένα.
Η τρίτη απολογία του Παγκρατίδη δόδηκε στις 8:30 το βράδυ. Οι αναπαραστάσεις πραγματοποιήθηκαν στις 5-7 το απόγευμα, δηλαδή τρεισήμισι ώρες ΠΡΙΝ την απολογία του.
Ο Παγκρατίδης συνεχίζει να στερείται νερό και φαγητό. Αυτή τη φορά μάλιστα, για τιμωρία, σύμφωνα με τα λεγόμενά του στον ανακριτή Ιωάννη Κιούση, του δίνουν να φάει παξιμάδια και τον βάζουν να κάτσει όρθιος επί ώρα δίπλα σε μία σόμπα. Εξακολουθεί να μην έχει έρθει σε οποιαδήποτε επικοινωνία με τους οικείους ή τους δικηγόρους του.
Η τρίτη απολογία γίνεται παρουσία των:
διοικητή Γενικής Ασφαλείας, αντισυνταγματάρχη Νικολάου Τζαβάρα,
β’ ανακριτικού υπαλλήλου, ταγματάρχη Σπυρίδων Σταθουλόπουλου.
Στο περιθώριο αυτής της απολογίας φαίνεται να διαγράφεται το όνομα του Σταθουλόπουλου και να αντικαθίσταται από το όνομα του μοίραρχου Αλέξανδρου Χαρίτου. Ο γραφικός χαρακτήρας της απολογίας ανήκει στον υπομοίραρχο Κωνσταντίνο Κλωνάρη.[24]
16 Δεκεμβρίου 1963. Μετάβαση στον εισαγγελέα.
Τις πρωινές ώρες, ο Παγκρατίδης οδηγείται σε κλινική, όπου του γίνεται εγκεφαλογράφημα από τον γιατρό Διακογιάννη παρουσία αστυνομικών (η τρίτη συνάντησή τους που πραγματοποιείται συνεχούς παρουσίας αστυνομίας). Κατά τη διάρκεια αυτού ο Κλωνάρης του ψυθιρίζει στο αυτί τα ονόματα των δολοφονηθέντων θυμάτων του δράκου, με εντολή του γιατρού.[29] Στη συνέχεια παρουσιάζεται στον εισαγγελέα Παπαντωνίου και μετά στο γραφείο του ανακριτή Ιωάννη Κιούση. Ο Κιούσης δίνει εντολή να του βγάλουν τις χειροπέδες και να φύγουν όλοι από το γραφείο του.
Για πρώτη φορά μετά από 9 ημέρες, ο Παγκρατίδης βρίσκεται κάπου χωρίς την παρουσία οποιουδήποτε αστυνομικού γύρω του. Ανακαλεί όλα όσα έχει πει για τα εγκλήματα του δράκου, δηλαδή αυτά του Σέιχ-Σου, της Μίκρας και του Δημοτικού Νοσοκομείου. Ο ανακριτής κ. Κιούσης, παρά τις έντονες προσπάθειες του Χαρίτου να επιστρέψει ο Παγκρατίδης στην Ασφάλεια, δίνει εντολή να τον μεταφέρουν στο Τμήμα Μεταγωγών. Εκεί ο Παγκρατίδης ζητάει να δει τους δικηγόρους του και παρακαλεί για την βοήθειά τους. Δεν επιστρέφει ξανά στην Ασφάλεια. Του δίνονται δύο 48ωρες προθεσμίες για την απολογία του στον ανακριτή Κιούση.
12 Φεβρουαρίου 1966. 2η ημέρα δίκης.
Καλούνται για κατάθεση μάρτυρες από τον τόπο του Δημοτικού Νοσοκομείου. Στο αίτημα των Σαπουντζή και Λάζου να αναβληθεί η δίκη ώστε να γίνει πραγματογνωμοσύνη των τριχών που βρέθηκαν στο χέρι της Πατρικίου (οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα ανήκουν στον δολοφόνο), ο εισαγγελέας συμφωνεί. Το δικαστήριο το απορρίπτει.
Καταθέτουν μάρτυρες που γνωρίζουν τον Παγκρατίδη. Αρκετοί από αυτούς του έδιναν χρήματα για να πάνε μαζί του από νεαρή ηλικία. Οι καταθέσεις τους από μόνες τους μπορούν να σχηματίσουν κατηγορίες για κακούργημα. Στο αίτημα των Σαπουντζή και Λάζου να κληθεί ως μάρτυρας ο Α. Λύτης, χημικός, ο οποίος κατά την ανάκριση κατέθεσε ότι αποπλάνησε τον Παγκρατίδη σε ηλικία 12 ετών, ο εισαγγελέας συμφωνεί. Το δικαστήριο το απορρίπτει.
Καταθέτουν οι εργοδότες του Παγκρατίδη. Ο Ι. Χαλεπλής, ακροβάτης και ιδιοκτήτης συγκροτήματος «Ο γύρος του θανάτου» δηλώνει ότι δούλευαν μαζί από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1958. Τα τρία εγκλήματα του Σέιχ-Σου, της Μίκρας και του Δημοτικού νοσομομείου έγιναν μέσα στους μήνες Φεβρουάριο, Μάρτιο και Απρίλιο του 1959. Αυτήν την περίοδο, ο Παγκρατίδης έχει δηλώσει στην ανάκριση ότι δούλευε στο συγκρότημα του Ι. Τρικούπη στην Αθήνα. Ο ίδιος ο Ι. Τρικούπης, καλούμενος από τον ανακριτή κ. Κιούση, επαληθεύει τα λεγόμενα του Παγκρατίδη και δηλώνει ότι δούλευαν μαζί στον Πειραιά από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο του 1959.[26] Όταν οι Σαπουντζής και Λάζος ζητούν να κληθεί ως μάρτυρας ο Ι. Τρικούπης, ο μοναδικός μάρτυρας που μπορεί να προσφέρει άλλοθι στον κατηγορούμενο, εισαγγελέας και δικαστήριο συμφωνούν το αίτημα να απορρίφθει.