Βλέπετε όλες τις δημοσιεύσεις σχετικά με την ετικέτα "Κιούσης"
Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 1963. 5η ημέρα στην ασφάλεια. 3η απολογία. Ξεκινούν οι αναπαραστάσεις.
Ο Παγκρατίδης επιχειρεί να πιεί το γεμάτο σαπουνάδες νερό του κουρέα που έχει πάει να τον κουρέψει. Θύματα του δράκου καλούνται να πάνε στο τμήμα ώστε να γίνει η αναγνώριση (ανάμεσά τους και η νοσοκόμα Τσαμπάζη που βρέθηκε και συνομίλήσε πρόσωπο με πρόσωπο με το δράκο), αλλά το αποτέλεσμα είναι αρνητικό. Την ίδια μέρα καλούνται στο τμήμα ο αδερφός και η μητέρα του Παγκρατίδη μεμονωμένα, χωρίς να γνωρίζουν ο ένας την επίσκεψη του άλλου που γίνονται σε διαφορετικά δωμάτια. Η μητέρα του Παγκρατίδη, όταν βλέπει τον γιό της λιποθυμάει. Εκείνη την ώρα οδηγείται στο δωμάτιο ο αδερφός, ο οποίος βλέποντας την μάνα του λιπόθυμη, την παίρνει και την πηγαίνει στο σπίτι της χωρίς να έρθει σε καμμία επαφή με τον αδερφό του.
Ο Παγκρατίδης όπως αργότερα θα πει στον ανακριτή Ιωάννη Κιούση, βλέποντας την μάνα του μέσα στην ασφάλεια, πιστεύει στις απειλές των Κλωνάρη και Χαρίτου ότι θα κατηγορήσουν την μητέρα και τον αδερφό του σαν συνεργούς. «Άρχισαν να μου υπόσχονται, μπροστά στον εισαγγελέα, ότι αν ομολογήσω ότι είμαι ο Δράκος του Σέιχ-Σου, στο χέρι τους είναι να με γλυτώσουν με δυο χρόνια φυλακή στην Κασσάνδρα. Ο εισαγγελεύς [Αθανασόπουλος] μου έλεγε: ‘Μη φοβάσαι, ήσουν μικρός και θα σε γλυτώσουμε.‘»
Την ίδια μέρα ο Παγκρατίδης δίνει την τρίτη απολογία του, στην οποία ομολογεί και τα τρία εγκληματα του Σέιχ-Σου, της Μίκρας και του Δημοτικού Νοσοκομείου. Οι ανακρίβειες είναι πολλές και οι περιγραφές οφθαλμοφανώς ασύνδετες με τα εγκλήματα του δράκου. Το ίδιο ακριβώς γίνεται με τις τρεις αναπαραστάσεις που πραγματοποιούνται την ίδια ημέρα. Ο Παγκρατίδης στα εγκλήματα της Μίκρας και του Σέιχ-Σού δείχνει διαφορετικές τοποθεσίες από τις πραγματικές, στην πρώτη μάλιστα υποδεικνύει ένα σχεδόν εκ διαμέτρου αντίθετο σημείο από τον τόπο του εγκλήματος. Στο δε έγκλημα του Νοσοκομείου δηλώνει ότι βιάζει την Πατρικίου αφού πρώτα της σκίζει την στολή της νοσοκόμας που εκείνη φορούσε. Η Πατρικίου όχι μόνο δεν ήταν νοσοκόμα (ήταν η μοδίστρα του νοσοκομείου), αλλά τα ρούχα της βρέθηκαν άθικτα μετά τη δολοφονία της και στην ιατροδικαστική εξέταση βρέθηκε παρθένα.
Η τρίτη απολογία του Παγκρατίδη δόδηκε στις 8:30 το βράδυ. Οι αναπαραστάσεις πραγματοποιήθηκαν στις 5-7 το απόγευμα, δηλαδή τρεισήμισι ώρες ΠΡΙΝ την απολογία του.
Ο Παγκρατίδης συνεχίζει να στερείται νερό και φαγητό. Αυτή τη φορά μάλιστα, για τιμωρία, σύμφωνα με τα λεγόμενά του στον ανακριτή Ιωάννη Κιούση, του δίνουν να φάει παξιμάδια και τον βάζουν να κάτσει όρθιος επί ώρα δίπλα σε μία σόμπα. Εξακολουθεί να μην έχει έρθει σε οποιαδήποτε επικοινωνία με τους οικείους ή τους δικηγόρους του.
Η τρίτη απολογία γίνεται παρουσία των:
διοικητή Γενικής Ασφαλείας, αντισυνταγματάρχη Νικολάου Τζαβάρα,
β’ ανακριτικού υπαλλήλου, ταγματάρχη Σπυρίδων Σταθουλόπουλου.
Στο περιθώριο αυτής της απολογίας φαίνεται να διαγράφεται το όνομα του Σταθουλόπουλου και να αντικαθίσταται από το όνομα του μοίραρχου Αλέξανδρου Χαρίτου. Ο γραφικός χαρακτήρας της απολογίας ανήκει στον υπομοίραρχο Κωνσταντίνο Κλωνάρη.[24]
Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 1963. 7η ημέρα στην ασφάλεια. 5η και 6η απολογία.
Ο Παγκρατίδης επιχειρεί, πέφτοντας με το κεφάλι καθώς ήταν συνεχώς δεμένος με τις χειροπέδες, να πιεί τα νερά από τον κουβά της καθαρίστριας. Δύο οι συμπληρωματικές απολογίες του την ημέρα αυτή. Στην πρώτη διορθώνει τις προηγούμενες απολογίες του ως προς την Πατρικίου. Δεν την βίασε αλλά εκσπερμάτωσε στα πόδια της. Στη δεύτερη θυμάται ότι κατά τη διάρκεια του βιασμού της Παληογιάννη, της χάιδευε το αριστερό, γεμάτο αίματα στήθος της. Όντως, στο στήθος της άτυχης αυτής κοπέλας βρέθηκαν δακτυλικά αποτυπώματα αγνώστου (τα οποία αργότερα το Πενταμελές Εφετείο που τον δίκασε και τον καταδίκασε, θεώρησε ότι δεν ήταν απαραίτητο να συγκριθούν με τα αποτυπώματα του Παγκρατίδη).
Το ίδιο απόγευμα ο Παγκρατίδης οδηγείται ξανά στους τόπους των εγκλημάτων, με συνοδεία εισαγγελέα και αξιωματικών. Δεν συντάσσεται απολύτως καμμία σχετική έκθεση.
Λέει ο ίδιος -αργότερα- στον ανακριτή Κιούση: «Θυμάμαι ότι το βράδυ ξενύχτησα στο γραφείο του υπομοίραρχου Κλωνάρη, όπου μπαινόβγαιναν ο εισαγγελέας Αθανασόπουλος και άλλοι αξιωματικοί. Ο υπομοίραρχος Κλωνάρης έγραφε κι εγώ υπέγραφα διάφορα έγγραφα. Αφού τελείωσα τις υπογραφές, μου είπε ο υπομοίραρχος να προσέξω καλά, γιατί την άλλη μέρα θα με ξαναπήγαιναν στους τόπους των εγκλημάτων και έπρεπε να τα πω όπως τα γράψαμε. Διαφορετικά, αλίμονό μου.» [αυτούσιο απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Παπαϊωάννου ‘Ο Δράκος του Σέιχ-Σου, Ένας αθώος στο απόσπασμα’]
Συνεχίζει να στερείται νερό και φαγητό.
Εξακολουθεί να μην έχει έρθει σε οποιαδήποτε επικοινωνία με τους οικείους ή τους δικηγόρους του.
Οι δύο αυτές απολογίες του Παγκρατίδη (πέμπτη και έκτη κατά σειρά) γίνονται παρουσία των:
διοικητή Γενικής Ασφαλείας, αντισυνταγματάρχη Νικολάου Τζαβάρα,
β’ ανακριτικού υπαλλήλου, ταγματάρχη Σπυρίδων Σταθουλόπουλου.
Στο περιθώριο και αυτών των απολογιών φαίνεται να διαγράφεται το όνομα του Σταθουλόπουλου και να αντικαθίσταται από το όνομα του μοίραρχου Αλέξανδρου Χαρίτου. Ο γραφικός χαρακτήρας των απολογιών ανήκει στον υπομοίραρχο Κωνσταντίνο Κλωνάρη.[24]
16 Δεκεμβρίου 1963. Μετάβαση στον εισαγγελέα.
Τις πρωινές ώρες, ο Παγκρατίδης οδηγείται σε κλινική, όπου του γίνεται εγκεφαλογράφημα από τον γιατρό Διακογιάννη παρουσία αστυνομικών (η τρίτη συνάντησή τους που πραγματοποιείται συνεχούς παρουσίας αστυνομίας). Κατά τη διάρκεια αυτού ο Κλωνάρης του ψυθιρίζει στο αυτί τα ονόματα των δολοφονηθέντων θυμάτων του δράκου, με εντολή του γιατρού.[29] Στη συνέχεια παρουσιάζεται στον εισαγγελέα Παπαντωνίου και μετά στο γραφείο του ανακριτή Ιωάννη Κιούση. Ο Κιούσης δίνει εντολή να του βγάλουν τις χειροπέδες και να φύγουν όλοι από το γραφείο του.
Για πρώτη φορά μετά από 9 ημέρες, ο Παγκρατίδης βρίσκεται κάπου χωρίς την παρουσία οποιουδήποτε αστυνομικού γύρω του. Ανακαλεί όλα όσα έχει πει για τα εγκλήματα του δράκου, δηλαδή αυτά του Σέιχ-Σου, της Μίκρας και του Δημοτικού Νοσοκομείου. Ο ανακριτής κ. Κιούσης, παρά τις έντονες προσπάθειες του Χαρίτου να επιστρέψει ο Παγκρατίδης στην Ασφάλεια, δίνει εντολή να τον μεταφέρουν στο Τμήμα Μεταγωγών. Εκεί ο Παγκρατίδης ζητάει να δει τους δικηγόρους του και παρακαλεί για την βοήθειά τους. Δεν επιστρέφει ξανά στην Ασφάλεια. Του δίνονται δύο 48ωρες προθεσμίες για την απολογία του στον ανακριτή Κιούση.
7 Νοεμβρίου 1964. Τελευταία απολογία στον ανακριτή Κιούση.
Σχετικά με τα εγκλήματα του Σέιχ Σου και ξεκινώντας από τις 20 Δεκεμβρίου 1963, οι απολογίες του Αρίστου Παγκρατίδη στον ανακριτή Ιωάννη Κιούση ολοκληρώνται σχεδόν 11 μήνες μετά. Περιγράφει αναλυτικά όλες αυτές τις 9 ημέρες και νύχτες στην ασφάλεια και λεπτομερώς, διαψεύδει ή επιβεβαιώνει φράσεις, παραγράφους, κομμάτια από τις 6 απολογίες του, παραθέτοντας τον τρόπο με τον οποίο αυτές του αποσπάστηκαν, καθώς επίσης και τον τρόπο με τον οποίον έγιναν οι αναπαραστάσεις και ποιοί παρίσταντο σε αυτές. Παράλληλα, ο Κιούσης προσπαθεί να διερευνήσει και να διασταυρώσει τα λεγόμενα (και τα άλλοθι) του Παγκρατίδη ως προς τις ημερομηνίες που του καταλογίζονται τα εγκλήματα του δράκου. Πολλές πληροφορίες συνοδευμένες με φωτογραφικά ντοκουμέντα σχετικά με τις έρευνες του Κιούση, υπάρχουν στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Λογοθέτη "Παγκρατίδης: Εις θάνατον τετράκις..."
Στο μεταξύ στο Τριμελές Εφετείο, πραγματοποιείται η εκδίκαση της επίθεσης στο ορφανοτροφείο, μία εγκληματική ενέργεια που σε αντίθεση με τα εγκλήματα του δράκου, ο Παγκρατίδης ποτέ δεν αρνήθηκε ότι έκανε.
Η δίκη του «Δράκου». Το δικαστήριο.
Ο Παγκρατίδης δικάζεται ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης με κατηγορίες για 4 ληστείες «μετ’ ιδιαιτέρος σκληρότητας» και μία απόπειρα. Όπως εξηγεί ο Κωνσταντίνος Λογοθέτης στο βιβλίο του «Παγκρατίδης, είς θάνατον τετράκις…» η διαφορά αυτού του δικαστηρίου σε σχέση με εκείνο στο οποίο δικάστηκε η υπόθεση του ορφανοτροφειου, είναι ότι δεν συμμετέχουν καθόλου οι λαϊκοί δικαστές, γνωστοί και ως ένορκοι. Μπορεί κάποιος να διαβάσει αναλυτικά τα πρακτικά και τις μαρτυρίες της δίκης αυτής στο βιβλίο του Κώστα Τσαρούχα "Υπόθεση Παγκρατίδη, Ένοχος ή Αθώος;", αλλά και στο βιβλίο του Κώστα Παπαϊωάννου "Ο ‘Δράκος’ του Σέιχ-Σου, Ένας αθώος στο απόσπασμα".
Στην ενότητα της δίκης στο παρόν ιστολόγιο την οποία προσπαθώ να σκιαγραφήσω άκρως περιπληπτικά, μέρα με τη μέρα με βάση τα παραπάνω βιβλία, θα σημειωθούν μερικά μόνο από τα αιτήματα των δικηγόρων του Παγκρατίδη κ. Σαπουντζή και κ. Λάζο. Θα σημειωθεί επίσης πως στο σύνολό τους, από την αρχή μέχρι το τέλος αυτής της δίκης, απορρίπτονται όλα τα αιτήματα της υπεράσπισης του Αριστείδη Παγκρατίδη, ακόμη και αυτά με τα οποία συμφωνούσε ο εισαγγελέας.
Το Δικαστήριο[26]
Πρόεδρος: Ανδρέας Αλετράς
Σύνεδροι: Αλέξανδρος Παπαγιάννης, Κωνσταντίνος Κουνουγέρης, Σπυρίδων Κόλλας, Ιωάννης Γραφανάκης
Εισαγγελέας: Μιχάλης Σγουρίτσας
Αναπληρωτής δικαστής: Γεώργιος Μπεκιαρίδης
Γραμματέας: Δημήτριος Γεωργαντίδης
Πολιτική αγωγή για το έγκλημα Σέιχ-Σου (Παναγιώτου): Όθων Γεωργιάδης
Πολιτική αγωγή για το έγκλημα της Μίκρας (οικογένεια Ραΐση): Νικόλαος Θ. Φουντεδάκης, Νικόλαος Τ. Φουντεδάκης
Υπεράσπιση: Μενέλαος Σαπουντζής, Δημήτρης Λάζος
Όπως έχει ήδη αναφερθεί, η ανάκριση για τη δίκη αυτή ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1963, ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 1964 και διεξάχθηκε από τον ανακριτή Ιωάννη Κιούση.
12 Φεβρουαρίου 1966. 2η ημέρα δίκης.
Καλούνται για κατάθεση μάρτυρες από τον τόπο του Δημοτικού Νοσοκομείου. Στο αίτημα των Σαπουντζή και Λάζου να αναβληθεί η δίκη ώστε να γίνει πραγματογνωμοσύνη των τριχών που βρέθηκαν στο χέρι της Πατρικίου (οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα ανήκουν στον δολοφόνο), ο εισαγγελέας συμφωνεί. Το δικαστήριο το απορρίπτει.
Καταθέτουν μάρτυρες που γνωρίζουν τον Παγκρατίδη. Αρκετοί από αυτούς του έδιναν χρήματα για να πάνε μαζί του από νεαρή ηλικία. Οι καταθέσεις τους από μόνες τους μπορούν να σχηματίσουν κατηγορίες για κακούργημα. Στο αίτημα των Σαπουντζή και Λάζου να κληθεί ως μάρτυρας ο Α. Λύτης, χημικός, ο οποίος κατά την ανάκριση κατέθεσε ότι αποπλάνησε τον Παγκρατίδη σε ηλικία 12 ετών, ο εισαγγελέας συμφωνεί. Το δικαστήριο το απορρίπτει.
Καταθέτουν οι εργοδότες του Παγκρατίδη. Ο Ι. Χαλεπλής, ακροβάτης και ιδιοκτήτης συγκροτήματος «Ο γύρος του θανάτου» δηλώνει ότι δούλευαν μαζί από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1958. Τα τρία εγκλήματα του Σέιχ-Σου, της Μίκρας και του Δημοτικού νοσομομείου έγιναν μέσα στους μήνες Φεβρουάριο, Μάρτιο και Απρίλιο του 1959. Αυτήν την περίοδο, ο Παγκρατίδης έχει δηλώσει στην ανάκριση ότι δούλευε στο συγκρότημα του Ι. Τρικούπη στην Αθήνα. Ο ίδιος ο Ι. Τρικούπης, καλούμενος από τον ανακριτή κ. Κιούση, επαληθεύει τα λεγόμενα του Παγκρατίδη και δηλώνει ότι δούλευαν μαζί στον Πειραιά από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο του 1959.[26] Όταν οι Σαπουντζής και Λάζος ζητούν να κληθεί ως μάρτυρας ο Ι. Τρικούπης, ο μοναδικός μάρτυρας που μπορεί να προσφέρει άλλοθι στον κατηγορούμενο, εισαγγελέας και δικαστήριο συμφωνούν το αίτημα να απορρίφθει.