Βλέπετε όλες τις δημοσιεύσεις σχετικά με την ετικέτα "αναπαραστάσεις"
Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 1963. 5η ημέρα στην ασφάλεια. 3η απολογία. Ξεκινούν οι αναπαραστάσεις.
Ο Παγκρατίδης επιχειρεί να πιεί το γεμάτο σαπουνάδες νερό του κουρέα που έχει πάει να τον κουρέψει. Θύματα του δράκου καλούνται να πάνε στο τμήμα ώστε να γίνει η αναγνώριση (ανάμεσά τους και η νοσοκόμα Τσαμπάζη που βρέθηκε και συνομίλήσε πρόσωπο με πρόσωπο με το δράκο), αλλά το αποτέλεσμα είναι αρνητικό. Την ίδια μέρα καλούνται στο τμήμα ο αδερφός και η μητέρα του Παγκρατίδη μεμονωμένα, χωρίς να γνωρίζουν ο ένας την επίσκεψη του άλλου που γίνονται σε διαφορετικά δωμάτια. Η μητέρα του Παγκρατίδη, όταν βλέπει τον γιό της λιποθυμάει. Εκείνη την ώρα οδηγείται στο δωμάτιο ο αδερφός, ο οποίος βλέποντας την μάνα του λιπόθυμη, την παίρνει και την πηγαίνει στο σπίτι της χωρίς να έρθει σε καμμία επαφή με τον αδερφό του.
Ο Παγκρατίδης όπως αργότερα θα πει στον ανακριτή Ιωάννη Κιούση, βλέποντας την μάνα του μέσα στην ασφάλεια, πιστεύει στις απειλές των Κλωνάρη και Χαρίτου ότι θα κατηγορήσουν την μητέρα και τον αδερφό του σαν συνεργούς. «Άρχισαν να μου υπόσχονται, μπροστά στον εισαγγελέα, ότι αν ομολογήσω ότι είμαι ο Δράκος του Σέιχ-Σου, στο χέρι τους είναι να με γλυτώσουν με δυο χρόνια φυλακή στην Κασσάνδρα. Ο εισαγγελεύς [Αθανασόπουλος] μου έλεγε: ‘Μη φοβάσαι, ήσουν μικρός και θα σε γλυτώσουμε.‘»
Την ίδια μέρα ο Παγκρατίδης δίνει την τρίτη απολογία του, στην οποία ομολογεί και τα τρία εγκληματα του Σέιχ-Σου, της Μίκρας και του Δημοτικού Νοσοκομείου. Οι ανακρίβειες είναι πολλές και οι περιγραφές οφθαλμοφανώς ασύνδετες με τα εγκλήματα του δράκου. Το ίδιο ακριβώς γίνεται με τις τρεις αναπαραστάσεις που πραγματοποιούνται την ίδια ημέρα. Ο Παγκρατίδης στα εγκλήματα της Μίκρας και του Σέιχ-Σού δείχνει διαφορετικές τοποθεσίες από τις πραγματικές, στην πρώτη μάλιστα υποδεικνύει ένα σχεδόν εκ διαμέτρου αντίθετο σημείο από τον τόπο του εγκλήματος. Στο δε έγκλημα του Νοσοκομείου δηλώνει ότι βιάζει την Πατρικίου αφού πρώτα της σκίζει την στολή της νοσοκόμας που εκείνη φορούσε. Η Πατρικίου όχι μόνο δεν ήταν νοσοκόμα (ήταν η μοδίστρα του νοσοκομείου), αλλά τα ρούχα της βρέθηκαν άθικτα μετά τη δολοφονία της και στην ιατροδικαστική εξέταση βρέθηκε παρθένα.
Η τρίτη απολογία του Παγκρατίδη δόδηκε στις 8:30 το βράδυ. Οι αναπαραστάσεις πραγματοποιήθηκαν στις 5-7 το απόγευμα, δηλαδή τρεισήμισι ώρες ΠΡΙΝ την απολογία του.
Ο Παγκρατίδης συνεχίζει να στερείται νερό και φαγητό. Αυτή τη φορά μάλιστα, για τιμωρία, σύμφωνα με τα λεγόμενά του στον ανακριτή Ιωάννη Κιούση, του δίνουν να φάει παξιμάδια και τον βάζουν να κάτσει όρθιος επί ώρα δίπλα σε μία σόμπα. Εξακολουθεί να μην έχει έρθει σε οποιαδήποτε επικοινωνία με τους οικείους ή τους δικηγόρους του.
Η τρίτη απολογία γίνεται παρουσία των:
διοικητή Γενικής Ασφαλείας, αντισυνταγματάρχη Νικολάου Τζαβάρα,
β’ ανακριτικού υπαλλήλου, ταγματάρχη Σπυρίδων Σταθουλόπουλου.
Στο περιθώριο αυτής της απολογίας φαίνεται να διαγράφεται το όνομα του Σταθουλόπουλου και να αντικαθίσταται από το όνομα του μοίραρχου Αλέξανδρου Χαρίτου. Ο γραφικός χαρακτήρας της απολογίας ανήκει στον υπομοίραρχο Κωνσταντίνο Κλωνάρη.[24]
Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 1963. 7η ημέρα στην ασφάλεια. 5η και 6η απολογία.
Ο Παγκρατίδης επιχειρεί, πέφτοντας με το κεφάλι καθώς ήταν συνεχώς δεμένος με τις χειροπέδες, να πιεί τα νερά από τον κουβά της καθαρίστριας. Δύο οι συμπληρωματικές απολογίες του την ημέρα αυτή. Στην πρώτη διορθώνει τις προηγούμενες απολογίες του ως προς την Πατρικίου. Δεν την βίασε αλλά εκσπερμάτωσε στα πόδια της. Στη δεύτερη θυμάται ότι κατά τη διάρκεια του βιασμού της Παληογιάννη, της χάιδευε το αριστερό, γεμάτο αίματα στήθος της. Όντως, στο στήθος της άτυχης αυτής κοπέλας βρέθηκαν δακτυλικά αποτυπώματα αγνώστου (τα οποία αργότερα το Πενταμελές Εφετείο που τον δίκασε και τον καταδίκασε, θεώρησε ότι δεν ήταν απαραίτητο να συγκριθούν με τα αποτυπώματα του Παγκρατίδη).
Το ίδιο απόγευμα ο Παγκρατίδης οδηγείται ξανά στους τόπους των εγκλημάτων, με συνοδεία εισαγγελέα και αξιωματικών. Δεν συντάσσεται απολύτως καμμία σχετική έκθεση.
Λέει ο ίδιος -αργότερα- στον ανακριτή Κιούση: «Θυμάμαι ότι το βράδυ ξενύχτησα στο γραφείο του υπομοίραρχου Κλωνάρη, όπου μπαινόβγαιναν ο εισαγγελέας Αθανασόπουλος και άλλοι αξιωματικοί. Ο υπομοίραρχος Κλωνάρης έγραφε κι εγώ υπέγραφα διάφορα έγγραφα. Αφού τελείωσα τις υπογραφές, μου είπε ο υπομοίραρχος να προσέξω καλά, γιατί την άλλη μέρα θα με ξαναπήγαιναν στους τόπους των εγκλημάτων και έπρεπε να τα πω όπως τα γράψαμε. Διαφορετικά, αλίμονό μου.» [αυτούσιο απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Παπαϊωάννου ‘Ο Δράκος του Σέιχ-Σου, Ένας αθώος στο απόσπασμα’]
Συνεχίζει να στερείται νερό και φαγητό.
Εξακολουθεί να μην έχει έρθει σε οποιαδήποτε επικοινωνία με τους οικείους ή τους δικηγόρους του.
Οι δύο αυτές απολογίες του Παγκρατίδη (πέμπτη και έκτη κατά σειρά) γίνονται παρουσία των:
διοικητή Γενικής Ασφαλείας, αντισυνταγματάρχη Νικολάου Τζαβάρα,
β’ ανακριτικού υπαλλήλου, ταγματάρχη Σπυρίδων Σταθουλόπουλου.
Στο περιθώριο και αυτών των απολογιών φαίνεται να διαγράφεται το όνομα του Σταθουλόπουλου και να αντικαθίσταται από το όνομα του μοίραρχου Αλέξανδρου Χαρίτου. Ο γραφικός χαρακτήρας των απολογιών ανήκει στον υπομοίραρχο Κωνσταντίνο Κλωνάρη.[24]
Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 1963. 8η ημέρα στην ασφάλεια. Κι άλλες αναπαραστάσεις.
Ενώ τα πρωτοσέλιδα αυτής της ημέρας ασχολούνται με την βρώμικη ηγεσία της χωροφυλακής Β. Ελλάδος, ο αστυνομικός διευθυντής Κρέτσας, αντικαταστάτης του διωκόμενου από την δικαιοσύνη Καμουτσή, σπεύδει να ανακοινώσει στις 12 το μεσημέρι της ίδιας ημέρας ότι η αστυνομία έχει στα χέρια της τον δράκο του Σέιχ-Σου.
Σχεδόν την ίδια ώρα και χωρίς να γνωρίζει ότι ο αδερφός του ήταν ήδη το πρωτοσέλιδο της επόμενης ημέρας, ο Παγκράτης Παγκρατίδης καταφέρνει να δει επί τέλους τον Αρίστο παρουσία των δικηγόρων του, μετά από πολλαπλές αρνήσεις της αστυνομίας να επιτρέψει την επικοινωνία μεταξύ τους όλες τις προηγούμενες ημέρες. Η αστυνομικοί επιτρέπουν στους δικηγόρους του να κάνουν μόνον ερωτήσεις που αφορούν την υγεία του. Ο ίδιος τους ρωτάει αν είναι καλά η μάνα του κι ο αδερφός του. Ύστερα, συνοδεία αστυνομικών, αποχωρεί. Αυτή είναι η πρώτη συνάντηση του Παγκρατίδη με τους συνηγόρους του μετά από 8 ημέρες κράτησης στην ασφάλεια.
Το ίδιο απόγευμα ο Παγκρατίδης οδηγείται υποβασταζόμενος στις τελευταίες αναπαραστάσεις των εγκλημάτων χωρίς την παρουσία των συνηγόρων του που είχε συναντήσει λίγες ώρες πιο πριν. Στο μεταξύ, οι συνήγοροί του έκπληκτοι διαβάζουν στις απογευματινές εφημερίδες ότι ο πελάτης τους έχει ομολογήσει τα εγκλήματα του Σέιχ-Σου.[16] Διαμαρτύρονται στον εισαγγελέα Αθανασόπουλο ο οποίος τους πληροφορεί ότι ο Παγκρατίδης έχει ομολογήσει, έχουν γίνει οι αναπαραστάσεις και έχει σχηματιστεί η δικογραφία. Διαμαρτύρονται έντονα και στον Τζαβάρα, καταφέρνοντας έτσι να ξαναπάνε στην ασφάλεια την ώρα που ο Παγκρατίδης επιστρέφει από τις αναπαραστάσεις, στις 7 το απόγευμα. Εκεί παραδέχεται ενώπιόν τους ότι αυτός είναι ο δράκος.
«Αν μπορούσα, ας έκανα και διαφορετικά. Εκείνοι θα έφευγαν, εγώ θα έμενα εκεί.»
Αργότερα οδηγείται (για δεύτερη φορά) προς ψυχιατρική εξέταση από τον Α. Διακογιάννη, ο οποίος αφού πρώτα του ανακοινώνει ότι είναι ανισόρροπος όπως φαίνεται από την επίθεση στο Ορφανοτροφείο, μετά ακούει εκείνα που ο Παγκρατίδης έχει μάθει να επαναλαμβάνει όλες αυτές τις ημέρες (και νύχτες) στην ασφάλεια.
Αυτό είναι το πρώτο βράδυ που του δίνουν στρώμα, φαγητό, όσο νερό θέλει και τσιγάρα.
11 Φεβρουαρίου 1966. 1η ημέρα δίκης.
Καλούνται για κατάθεση θύματα του δράκου. Η νοσοκόμα Φανή Τσαμπάζη καταθέτει:
"99% τον αποκλείω. 1% λέω ναι."[27]
Όπως δηλώνει, η ασφάλεια δεν την κάλεσε ποτέ στις αναπαραστάσεις που έγιναν.
"Γιατί δεν με κάλεσαν στον τόπο του εγκλήματος; Εκεί ακριβώς που πάλεψα με τον δολοφόνο της Πατρικίου; Αφού εγώ μόνο τον είχα δει και κινδύνευσε η ζωή μου από την πέτρα του, δεν ήταν απαραίτητη η παρουσία μου στην αυτοψία;"[21]
Στο αίτημα των Σαπουντζή και Λάζου να κληθούν οι ιατροδικαστές Ροβίθης και Ηλιάκης, οι οποίοι θα καταθέσουν σχετικά με την τρίτη ομάδα αίματος που βρέθηκε στον τόπο εγκλήματος της Μίκρας (και η οποία αναμφισβήτητα θα ανήκε στον δολοφόνο), ο εισαγγελέας συμφωνεί. Το δικαστήριο απορρίπτει το αίτημα και δηλώνει ότι αν το κρίνει απαραίτητο κατά την διάρκεια της δίκης, τότε θα το πράξει.
Δεν το έπραξε ποτέ.
13 Φεβρουαρίου 1966. 3η ημέρα δίκης.
Καταθέτει ο ψυχίατρος Διακογιάννης. Λέει πως ο Παγκρατίδης του ομολόγησε τα εγκληματά του αβίαστα, υπό τη συνεχή παρουσία του υπομοίραρχου Χαρίτου. Τον χαρακτηρίζει διψομανή, επειδή ο Αρίστος του ζητούσε συνέχεια νερό. Όταν ο Σαπουντζής εξηγεί και ουσιαστικά διορθώνει τον (ειδήμονα και επιστήμονα) κύριο Διακογιάννη ότι η διψομανία αναφέρεται και ως οινοπνευματίαση κι ότι, σαν όρος, ουδεμία σχέση έχει με το νερό αλλά με το ποτό, παρεμβαίνει ο πρόεδρος του δικαστηρίου προς τον μάρτυρα: "Απαγορεύω να απαντήσετε."
Καταθέτουν αστυνομικοί. Λένε ότι ο Παγκρατίδης είχε απ’ όλα, στρώμα, τρεις κουβέρτες, όσο νερό ήθελε (σε πλαστικό ποτήρι), φαγητό και τσιγάρα. Η υπεράσπιση αρχίζει να πιέζει, διαπιστώνοντας αντικρουόμενα στοιχεία σχετικά με τις αναπαραστάσεις, ανάμεσα στις αρχικές καταθέσεις στον ανακριτή Κιούση και τις τρέχουσες καταθέσεις των αστυνομικών επί του παρόντος δικαστηρίου. Δημιουργείται επεισόδιο μεταξύ του Σαπουντζή και του προέδρου Ανδρέα Αλετρά[29] και οι δικηγόροι του Παγκρατίδη αποχωρούν από το δικαστήριο, με τον Σαπουντζή να λέει:
"Λυπούμαι πολύ κ. πρόεδρε. Ο πρόεδρος δεν είναι μόνο για κουδούνια, δεν είμαστε χαμάληδες, λυπούμαι πολύ. Παραιτούμαι, δεν μπορώ να συνεχίσω."[30]
H δική διακόπτεται για την επόμενη μέρα.