Βλέπετε όλες τις δημοσιεύσεις σχετικά με την ετικέτα "Ροβίθης"
Δημήτριος Ροβίθης
Επιμελητής του Εργαστηρίου της Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Παρών ιατροδικαστής στην αυτοψία των εγκλημάτων της Μίκρας και του Δημοτικού Νοσοκομείου (1959).
Το 1964, προέβη σε εξέταση αίματος του Αριστείδη Παγκρατίδη ενώ αυτός ήταν ήδη φυλακισμένος στο Επταπύργιο για την επίθεση στο Ορφανοτροφείο, μετά από εντολή του ανακριτή Ιωάννη Κιούση. Το αίμα του Παγκρατίδη προσδιορίστηκε από το εργαστήριό του ως τέταρτη ομάδα (0) Rh θετικό (+). Υποστήριξε με γραπτή έκθεσή του προς τον ανακριτή ότι ο τρόπος με τον οποίον είχε γίνει αρχικά (1959) η αναγνώριση της ομάδας αίματος του δολοφόνου στο έγκλημα της Μίκρας από τον ιατροδικαστή Αθηνών Εμμανουήλ Ηλιάκη ήταν ανακριβής (το αίμα είχε προσδιοριστεί ως τέταρτη ομάδα (0) Rh αρνητικού (-)). Λόγω αυτής της διαφωνίας μεταξύ των δύο ιατροδικαστών η υπεράσπιση του Παγκρατίδη ζήτησε επανειλειμμένα να κληθούν οι δύο επιστήμονες στο δικαστήριο, καθώς η ομάδα αίματος που βρέθηκε στον τόπο της Μίκρας και δεν ανήκε σε κανένα από τα δύο θύματα ήταν ένα εξαιρετικά κρίσιμο στοιχείο. Ουδέποτε τα αιτήματα της υπεράσπισης έγιναν δεκτά, παρ' ότι με αυτά συμφωνούσε ακόμη και ο εισαγγελέας της έδρας Μιχάλης Σγουρίτσας.
Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 1959. Σέιχ-Σου.
Ο Αθανάσιος Παναγιώτου (ετών 32) και η φίλη του Ελεωνόρα Βλάχου (ετών 33) δέχονται βίαιη επίθεση και βρίσκονται σε ημιθανή κατάσταση γύρω στις 11 π.μ. την επόμενη ημέρα, στην άκρη του δάσους του Σέιχ-Σου που βρίσκεται πολύ κοντά σε Δημοτικό σχολείο της συνοικίας του Αγίου Παύλου. Τα θύματα ανακαλύπτει ο 12χρονος μαθητής Ιωάννης Κρεωνίδης, όταν πηγαίνει να μαζέψει την μπάλα ποδοσφαίρου με την οποία έπαιζε αυτός και οι συμμαθητές του την ώρα του διαλείμματος. Ως εκ θαύματος οι Παναγιώτου και Βλάχου επιβιώνουν λόγω του κρύου, το οποίο εμποδίζει τον θάνατό τους από ακατάσχετη αιμορραγία λόγω απανωτών χτυπημάτων με μυτερή πέτρα στο κεφάλι. Τα ρούχα της Βλάχου βρίσκονται σκισμένα.
Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη που θέλει την 33χρονη να έχει βιαστεί, η ιατροδικαστική εξέταση του κ. Ροβίθη δείχνει ότι δεν υπάρχουν «ίχνη ασελγούς πράξεως». Κανείς από το ζευγάρι δεν θυμάται τίποτα από την επίθεση, η οποία υπολογίστηκε ότι έγινε γύρω στις 8-9 μ.μ.[1]
Υπήρξε ληστεία.
22 Μαϊου 1963. Δολοφονία Λαμπράκη.
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, εκλεγμένος βουλευτής του Πειραιά με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ), δέχεται βαρύτατο χτύπημα στο κεφάλι από επιβάτη τρίκυκλου, μετά από ομιλία του στη Θεσσαλονίκη. Νοσηλεύεται στο ΑΧΕΠΑ σε κωματώδη κατάσταση, όπου υποκύπτει 4 ημέρες μετά.
Ο θάνατός του αρχικά χαρακτηρίζεται ώς ατύχημα. Οι ιατροδικαστικές εκθέσεις δίνουν εκ διαμέτρου αντίθετα πορίσματα. Η γνωμάτευση του ιατροδικαστή Αθήνας Δημήτρη Καψάσκη συμπεραίνει ότι ο θανάσιμος τραυματισμός του βουλευτή της αριστεράς οφείλεται στην πτώση του στο έδαφος μετά την σύγκρουσή του με το τρίκυκλο, ενώ η γνωμάτευση του ιατροδικαστή Θεσσαλονίκης Δημήτρη Ροβίθη ότι ο Λαμπράκης χτυπήθηκε όρθιος, από αμβλύ όργανο, λοστό ή αστυνομικό γκλομπ.
Ξεκινά δικαστική έρευνα του εισαγγελέα Παύλου Δελαπόρτα και του νεαρού ανακριτή Χρήστου Σαρτζετάκη.
11 Φεβρουαρίου 1966. 1η ημέρα δίκης.
Καλούνται για κατάθεση θύματα του δράκου. Η νοσοκόμα Φανή Τσαμπάζη καταθέτει:
"99% τον αποκλείω. 1% λέω ναι."[27]
Όπως δηλώνει, η ασφάλεια δεν την κάλεσε ποτέ στις αναπαραστάσεις που έγιναν.
"Γιατί δεν με κάλεσαν στον τόπο του εγκλήματος; Εκεί ακριβώς που πάλεψα με τον δολοφόνο της Πατρικίου; Αφού εγώ μόνο τον είχα δει και κινδύνευσε η ζωή μου από την πέτρα του, δεν ήταν απαραίτητη η παρουσία μου στην αυτοψία;"[21]
Στο αίτημα των Σαπουντζή και Λάζου να κληθούν οι ιατροδικαστές Ροβίθης και Ηλιάκης, οι οποίοι θα καταθέσουν σχετικά με την τρίτη ομάδα αίματος που βρέθηκε στον τόπο εγκλήματος της Μίκρας (και η οποία αναμφισβήτητα θα ανήκε στον δολοφόνο), ο εισαγγελέας συμφωνεί. Το δικαστήριο απορρίπτει το αίτημα και δηλώνει ότι αν το κρίνει απαραίτητο κατά την διάρκεια της δίκης, τότε θα το πράξει.
Δεν το έπραξε ποτέ.