Βλέπετε όλες τις δημοσιεύσεις σχετικά με την κατηγορία "Εγκλήματα"
Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 1959. Σέιχ-Σου.
Ο Αθανάσιος Παναγιώτου (ετών 32) και η φίλη του Ελεωνόρα Βλάχου (ετών 33) δέχονται βίαιη επίθεση και βρίσκονται σε ημιθανή κατάσταση γύρω στις 11 π.μ. την επόμενη ημέρα, στην άκρη του δάσους του Σέιχ-Σου που βρίσκεται πολύ κοντά σε Δημοτικό σχολείο της συνοικίας του Αγίου Παύλου. Τα θύματα ανακαλύπτει ο 12χρονος μαθητής Ιωάννης Κρεωνίδης, όταν πηγαίνει να μαζέψει την μπάλα ποδοσφαίρου με την οποία έπαιζε αυτός και οι συμμαθητές του την ώρα του διαλείμματος. Ως εκ θαύματος οι Παναγιώτου και Βλάχου επιβιώνουν λόγω του κρύου, το οποίο εμποδίζει τον θάνατό τους από ακατάσχετη αιμορραγία λόγω απανωτών χτυπημάτων με μυτερή πέτρα στο κεφάλι. Τα ρούχα της Βλάχου βρίσκονται σκισμένα.
Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη που θέλει την 33χρονη να έχει βιαστεί, η ιατροδικαστική εξέταση του κ. Ροβίθη δείχνει ότι δεν υπάρχουν «ίχνη ασελγούς πράξεως». Κανείς από το ζευγάρι δεν θυμάται τίποτα από την επίθεση, η οποία υπολογίστηκε ότι έγινε γύρω στις 8-9 μ.μ.[1]
Υπήρξε ληστεία.
Παρασκευή, 6 Μαρτίου 1959. Μίκρα.
Ο Κωνσταντίνος Ραΐσης (ετών 33) και η φίλη του Ευδοξία Παληογιάννη (ετών 23) βρίσκονται νεκροί λίγο πριν τα μεσάνυχτα σε ερημική τοποθεσία κοντά στο αεροδρόμιο της Μίκρας, από έναν οδηγό φορτηγού. Έχουν δεχθεί πολλαπλά συντριπτικά χτυπήματα στο κεφάλι με αιχμηρές πέτρες. "Τὰ χαρακτηριστικὰ τῶν θυμάτων εἶχον ἀλλοιωθεῖ ἀπὸ τὰ φοβερὰ πλήγματα καὶ μετὰ κόπου κατέστη δυνατὴ ἡ ἀναγνώρισίς των".[2] Η Παληογιάννη έχει βιασθεί μετά θάνατον ή την ώρα που ψυχορραγούσε.
Στον τόπο εγκλήματος βρίσκονται καθαρά ίχνη από πέλματα ποδιών, δακτυλικά αποτυπώματα επάνω στο γεμάτο αίματα στήθος της Παληογιάννη — μαζί με ολόκληρο αποτύπωμα παλάμης — και μία τρίτη ομάδα αίματος διαφορετική από των θυμάτων, τα οποία πάλεψαν με όλη τους τη δύναμη μέχρι το τέλος. Σύμφωνα με εκτίμηση του ιατροδικαστή Ροβίθη, η επίθεση υπολογίστηκε να έγινε ανάμεσα στις 8 με 9 μ.μ.[2]
Υπήρξε ληστεία.
9 Μαρτίου 1959. Επικύρηξη & εισαγγελική απαγόρευση.
Ο "Δράκος" επικυρήσσεται για το ποσό των 100,000 δραχμών με απόφαση της Επιτροπής Δημοσίας Ασφαλείας Νομού Θεσσαλονίκης. Την ίδια ημέρα αναγγέλλεται με εντολή του εισαγγελέα Παναγιώτη Αργυρόπουλου ότι απαγορεύεται οποιαδήποτε δημοσίευση ή πληροφορία σχετικά με το δράκο.[3]
Παρασκευή, 3 Απριλίου 1959. Δημοτικό Νοσοκομείο.
Η Μελπομένη Πατρικίου (ετών 28) δολοφονείται με αιχμηρή πέτρα μέσα στο σπίτι της στον περίβολο του Δημοτικού Νοσοκομείου, το οποίο βρίσκεται στις αρχές τμήματος του δάσους του Σέιχ-Σου. Το σώμα της ανακαλύπτει η συγκάτοικός της και νοσοκόμα Φανή Τσαμπάζη (ετών 25), η οποία έρχεται αντιμέτωπη με τον δολοφόνο πρόσωπο με πρόσωπο και πριν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι η φίλη της είναι νεκρή τον ακούει να της λέει:
"Εσύ τί θέλεις τώρα εδώ;"[26]
Ο δολοφόνος της επιτίθεται και -μετά από τις φωνές της προς βοήθεια- εγκαταλείπει τον τόπο του εγκλήματος. Η δολοφονία της Πατρικίου τοποθετείται ανάμεσα στις 9:30 με 10:00 μ.μ.[20]
Στα χέρια της δολοφονειθήσας βρίσκονται αρκετές τρίχες κεφαλής που δεν ανήκουν σε εκείνη. Με την μαρτυρία και την βοήθεια της αυτόπτου μάρτυρος Τσαμπάζη, κυκλοφορεί στις εφημερίδες της εποχής σκίτσο με το πρόσωπο του δολοφόνου.[6]
Πιθανόν να υπήρξε ληστεία. Δεν υπήρξε βιασμός.
4 Απριλίου 1959. Εισαγγελική απαγόρευση.
Με εντολή του εισαγγελέα Παναγιώτη Αργυρόπουλου, απαγορεύεται οποιαδήποτε δημοσίευση ή πληροφορία σχετικά με το δράκο σε εβδομαδιαίες και ημερήσιες εφημερίδες της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας.[5].
Ξημερώματα 7ης Δεκεμβρίου 1963. Ορφανοτροφείο Μ. Αλέξανδρος.
Αργά το βράδυ προς ξημερώματα Σαββάτου, ο 24χρονος Αριστείδης Παγκρατίδης, μεθυσμένος και μαστουρωμένος, πηδάει τον μαντρότοιχο βάζοντας στις τσέπες του δύο κομμάτια σουβά, ώστε να διώξει τα σκυλιά του ορφανοτροφείου εαν τον κυνηγήσουν. Ανεβαίνει στον δεύτερο όροφο όπου βρίσκει ένα άδειο κρεββάτι και πέφτει για ύπνο.
Ξυπνάει από το χέρι της Δέσποινας Νικολαϊδου, ράφτρας του ορφανοτροφείου που κοιμάται σε διπλανό κρεββάτι, καθώς εκείνη τεντώνεται στον ύπνο της. Όταν τον ρωτάει τί γυρεύει εκεί, αυτός της απαντάει «Μη φοβάσαι, θα φύγω» και φεύγει. Μπαίνοντας σε άλλον θάλαμο του ίδιου ορόφου βρίσκει την 12χρονη Αικατερίνη Σούρλα να κοιμάται μόνη της και αποπειράται να ασελγήσει επάνω της λέγοντάς της λόγια όπως «Είμαι ο Γιώργος από τον Άρη και ήρθα να σε πάρω μαζί μου.» Η Σούρλα παλεύει μαζί του και σημαίνει συναγερμό με τις φωνές της σε όλο το ορφανοτροφείο.
Ο Παγκρατίδης ξεφεύγει πηδώντας αρχικά από ένα μπαλκόνι ύψους περίπου 5 μέτρων και στη συνέχεια από τον μαντρότοιχο που εισέβαλλε στο ορφανοτροφείο. Εκεί έρχεται στα χέρια με έναν περαστικό οδηγό λεωφορείου που προσπαθεί να τον εμποδίσει. Του ξεφεύγει μετά από πάλη. Λίγα μέτρα πιο κάτω βρίσκει έναν χωροφύλακα ο οποίος του ζητάει τα στοιχεία του. Ο Παγκρατίδης του τα δίνει μαζί με τη διεύθυνσή του και μετά επιστρέφει στο σπίτι του όπου πέφτει για ύπνο.