Βλέπετε όλες τις δημοσιεύσεις σχετικά με την ετικέτα "Παληογιάννη"
Ευδοξία Παληογιάννη
Η 23χρονη προερχόταν από την Νέα Ευκαρπία Σερρών. Πριν μετακομίσει στην Θεσσαλονίκη και βρει εργασία στο εργοστάσιο του Φλόκα, εργαζόταν στις Σέρρες ως νοσοκόμα. Κατά τις πρώτες ημέρες της άφιξής της στην Θεσσαλονίκη γνώρισε τον Ίλαρχο Κωνσταντίνο Ραΐση με τον οποίον επισύναψε ερωτική σχέση. Δολοφονήθηκαν και οι δύο με άγριο τρόπο που χαρακτηρίστηκε ως πρωτοφανούς μένους, από τον Δράκο του Σέιχ Σου.
Παρασκευή, 6 Μαρτίου 1959. Μίκρα.
Ο Κωνσταντίνος Ραΐσης (ετών 33) και η φίλη του Ευδοξία Παληογιάννη (ετών 23) βρίσκονται νεκροί λίγο πριν τα μεσάνυχτα σε ερημική τοποθεσία κοντά στο αεροδρόμιο της Μίκρας, από έναν οδηγό φορτηγού. Έχουν δεχθεί πολλαπλά συντριπτικά χτυπήματα στο κεφάλι με αιχμηρές πέτρες. "Τὰ χαρακτηριστικὰ τῶν θυμάτων εἶχον ἀλλοιωθεῖ ἀπὸ τὰ φοβερὰ πλήγματα καὶ μετὰ κόπου κατέστη δυνατὴ ἡ ἀναγνώρισίς των".[2] Η Παληογιάννη έχει βιασθεί μετά θάνατον ή την ώρα που ψυχορραγούσε.
Στον τόπο εγκλήματος βρίσκονται καθαρά ίχνη από πέλματα ποδιών, δακτυλικά αποτυπώματα επάνω στο γεμάτο αίματα στήθος της Παληογιάννη — μαζί με ολόκληρο αποτύπωμα παλάμης — και μία τρίτη ομάδα αίματος διαφορετική από των θυμάτων, τα οποία πάλεψαν με όλη τους τη δύναμη μέχρι το τέλος. Σύμφωνα με εκτίμηση του ιατροδικαστή Ροβίθη, η επίθεση υπολογίστηκε να έγινε ανάμεσα στις 8 με 9 μ.μ.[2]
Υπήρξε ληστεία.
Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 1963. 7η ημέρα στην ασφάλεια. 5η και 6η απολογία.
Ο Παγκρατίδης επιχειρεί, πέφτοντας με το κεφάλι καθώς ήταν συνεχώς δεμένος με τις χειροπέδες, να πιεί τα νερά από τον κουβά της καθαρίστριας. Δύο οι συμπληρωματικές απολογίες του την ημέρα αυτή. Στην πρώτη διορθώνει τις προηγούμενες απολογίες του ως προς την Πατρικίου. Δεν την βίασε αλλά εκσπερμάτωσε στα πόδια της. Στη δεύτερη θυμάται ότι κατά τη διάρκεια του βιασμού της Παληογιάννη, της χάιδευε το αριστερό, γεμάτο αίματα στήθος της. Όντως, στο στήθος της άτυχης αυτής κοπέλας βρέθηκαν δακτυλικά αποτυπώματα αγνώστου (τα οποία αργότερα το Πενταμελές Εφετείο που τον δίκασε και τον καταδίκασε, θεώρησε ότι δεν ήταν απαραίτητο να συγκριθούν με τα αποτυπώματα του Παγκρατίδη).
Το ίδιο απόγευμα ο Παγκρατίδης οδηγείται ξανά στους τόπους των εγκλημάτων, με συνοδεία εισαγγελέα και αξιωματικών. Δεν συντάσσεται απολύτως καμμία σχετική έκθεση.
Λέει ο ίδιος -αργότερα- στον ανακριτή Κιούση: «Θυμάμαι ότι το βράδυ ξενύχτησα στο γραφείο του υπομοίραρχου Κλωνάρη, όπου μπαινόβγαιναν ο εισαγγελέας Αθανασόπουλος και άλλοι αξιωματικοί. Ο υπομοίραρχος Κλωνάρης έγραφε κι εγώ υπέγραφα διάφορα έγγραφα. Αφού τελείωσα τις υπογραφές, μου είπε ο υπομοίραρχος να προσέξω καλά, γιατί την άλλη μέρα θα με ξαναπήγαιναν στους τόπους των εγκλημάτων και έπρεπε να τα πω όπως τα γράψαμε. Διαφορετικά, αλίμονό μου.» [αυτούσιο απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Παπαϊωάννου ‘Ο Δράκος του Σέιχ-Σου, Ένας αθώος στο απόσπασμα’]
Συνεχίζει να στερείται νερό και φαγητό.
Εξακολουθεί να μην έχει έρθει σε οποιαδήποτε επικοινωνία με τους οικείους ή τους δικηγόρους του.
Οι δύο αυτές απολογίες του Παγκρατίδη (πέμπτη και έκτη κατά σειρά) γίνονται παρουσία των:
διοικητή Γενικής Ασφαλείας, αντισυνταγματάρχη Νικολάου Τζαβάρα,
β’ ανακριτικού υπαλλήλου, ταγματάρχη Σπυρίδων Σταθουλόπουλου.
Στο περιθώριο και αυτών των απολογιών φαίνεται να διαγράφεται το όνομα του Σταθουλόπουλου και να αντικαθίσταται από το όνομα του μοίραρχου Αλέξανδρου Χαρίτου. Ο γραφικός χαρακτήρας των απολογιών ανήκει στον υπομοίραρχο Κωνσταντίνο Κλωνάρη.[24]